#EDEBE4
Kunst·17e eeuw – 20e eeuw

Loodwit

Het wit van de oude meesters

Een historisch wit pigment op basis van lood, dat eeuwenlang het meest gebruikte witte pigment in de schilderkunst was vanwege zijn uitstekende dekkracht en duurzaamheid, maar berucht is om zijn giftigheid.

Herkomst van de naam

De naam is een directe beschrijving van de samenstelling: een wit pigment op basis van lood. Het werd historisch verkregen door lood bloot te stellen aan azijndampen en kooldioxide.

Geschiedenis

Loodwit was vanaf de oudheid tot het midden van de 19e eeuw het belangrijkste witte pigment in de westerse kunst. Het was essentieel voor de dekkracht en droging van olieverf, ondanks de bekende giftigheid.

In de natuur

Loodwit komt niet in de natuur voor als mineraal; het is een synthetisch product dat ontstaat door een chemische reactie van lood met azijnzuur en koolzuur.

Cultureel & artistiek gebruik

Het pigment was onmisbaar voor het creëren van lichtreflecties en huidtinten. Vanwege de giftigheid leidde het gebruik ervan bij kunstenaars en ambachtslieden vaak tot gezondheidsklachten.

Verbinding met Nederland

In de Nederlandse schilderkunst was loodwit de standaard voor het weergeven van lichtinval, zoals in de werken van Rembrandt en Vermeer.

Kunst & Design

Johannes Vermeer gebruikte loodwit meesterlijk in 'Het Melkmeisje' voor de glans op de melkkan en de lichtval op de muur.

Wist je dat?

Loodwit wordt geproduceerd door lood bloot te stellen aan azijndampen en kooldioxide.

Het pigment was eeuwenlang het belangrijkste wit in de schilderkunst vanwege de uitstekende dekkracht en duurzaamheid.

Loodwit is uiterst giftig en is in de loop van de 20e eeuw grotendeels vervangen door alternatieven zoals zink- en titaanwit.

Kleurstudie. Hier komt later fotografie of kunstwerk.

Volgende kleur
Botergeel

Nederlandse boter